یک غزل از خانم صغرا طاهری

وشیرین وارتر خسرو، که در دیدار خوابش بُرد

پسرزالان، شراب از آخرین خورشید می نوشید

که طوس از شعر بیرون زد،تهمتن وار خوابش بُرد

چرا در باد و خاکآتش و یا در آب می رقصد

اَنیران مرد بانویی که در پرگار خوابش بُرد؟

«زمستان است و سرما سخت سوزان است» میدانم

که سرما دیده بیدار است و این بیدار خوابش برد.

پر از خسته است این سرباز آخر رو به میدانی

که اَسبستان ِ لشکرگاش ، بی سردار خوابش بُرد

مرا مردانه می مزَّد ، نفستنگانِ حلقومی

که در شعرم فرود آمد و سر بر دار خوابش برد .

**

صغرا طاهری / ایذه / پاییز95