اثری از مهدی احمدی

غرق درحادثه،دل گیرم

هلِ شمیرانم و حیف!

دخترک ناز تر ازجاده ی چالوسِ تنش

در خمِ خال لبش مثل اسیرانم و حیف!

بس دویدم شرِ این فاصله کمتر بشود

پشت تهرانِ تنش!رو به سمیرانم و حیف!

جانِ خود را تهِ این جاده سپارم به سراب

در تبِ حادثه ات همرهِ پیرانم و حیف!

فاصله داغِ بزرگیست که زخمم زده است

گرگِ پیری شده در ، بیشه ی شیرانم و حیف!

فصلِ پاییز تنت،من چه زمستان زده ام

با تبِ سرد تو در صفِ دلیرانم و حیف!

حافظا فال تو به قهوه ی در کافه شبیه

گرچه خوشفال ترین آدمِ ایرانم و حیف!

دور امواجِ لبت موجِ دلم دل نگران

در من آوار٘،پراز بَم شده ویرانم و حیف!

مهدی احمدی