دو غزل از وحید شهپری (آبتین)

روزگاریه که وَستم زیر کرکیت زَمونه
سَر تِلیَدونِ دلُم غَم جور دُونی زی جَوونِه

چی خروسیم که اِیخُو سی بَلا قوربونی آبو
مرگ صاحِو هَونَنه بینه،پَسینی تنگ اِخونِه

اِز هَمو شَو که فَقیری وی جِلَوی وار و دامَم
آرد وس داد و سَفِیدی بَخت رَه صحرا ز هَونِه

عُمریه چَن تا مَلِک ناخَیر وَستِن مینِ ایلُم
اِز کَلا کُهنه دِوِینِ مال هَم نَشتِن نِشونِه

ایل غرصه تش بلازی زیده مین سینه هامون
هر که ور ئی دی نشسته هرسس آبیده روونه

افتو از مالم گدشت و خوم تک و تهنا اویدم
چی بنه وار چویلون که یه عمری بی بهونه

مردمون شادن، ندونن حال و روز شاعرونه
هر که صاحو درده مِن ئی شهر،هم طافه خومونه

نا وه لاشم دی نمنده بس که هی نالستم از غم
یا که مردم برده دلسون یا کسی زونم ندونه

...............

خسته ام از وعده های ناتمام و باش ها
جان آدم را چه می گیرند این ای کاش ها
سطر سطر خاطراتم رد پای جیغ هست
توی شعرم هم پر است از حرکت خفاش ها
باد با گنجشک های کوچکم رقصیده است
بال هاشان را گرفته جای این شاباش ها
شب کنار سیم های خار دار مزرعه
گرگ ماده با سگی میکرد هی کنکاش ها
عشق وقتی وارد دهلیز هر قلبی که شد
مثل کرکس میشود بر مرده ها و لاش ها
باغبان چوب مترسک را در آتش ریخت و
نشتری آهسته زد بر دانهٔ خش خاش ها
اینکه پر از داغی ام چیز عجیبی نیست که
روزگارش می پزد هر دم برایم آش ها
یک قلم-برگه اگر در دست بود هنگام عصر
باد چپ را رسم می کردند این نقاش ها

وحید شهپری(آبتین)